เรื่องอะไร...ก็ไม่รู้

posted on 21 Feb 2008 15:38 by unakite
เรื่องอะไรก็ไม่รู้.. 

ผมไม่ได้เขียนบล็อคมานานแล้ว  ไม่ใช่ว่าไม่มีเรื่องจะเขียน  ส่วนหนึ่งเป็นเพราะไม่ค่อยว่าง  และก็ขี้เกียจด้วย บวกๆ กันก็เลยไม่ได้เขียน วันนี้ที่เขียน  เพราะอยากจะเก็บความรู้สึกที่กำลังรู้สึกตอนนี้เอาไว้  เผื่อเกิดความรู้สึกแบบนี้อีก  จะได้เอามาอ่าน  ว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปจากเดิมแค่ไหน

 

ออกตัวก่อน  ผมเป็นคนไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเองเท่าไหร่  และก็ไม่ค่อยจะเข้าใจคนอื่นด้วย  แต่พยายามอย่างดีสำหรับทุกความสัมพันธ์ และเห็นด้วยกับคำที่ว่า ความสัมพันธ์ เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวที่สุด

 

สาเหตุของความกังวลใจวันนี้ก็คือ  ช่วงปีหลังๆมานี้ ผมพยายามทำตัวเป็นคนไม่แคร์โลก  บางทีมันก็ดี  บางทีมันก็ไม่ดี  งงๆ ไงไม่รู้  ผมจะพยายามทำแบบนั้นเพื่ออะไร 

 

ผมเคยมานั่งคิด.. คิดไปคิดมา ก็ได้ข้อสรุปมาคร่าวๆ คือ ผมคิดว่าผมทำตัวแบบนี้แล้ว  ผมจะได้ไม่ต้องมานั่งแคร์อะไรมาก  ทำนิสัยแบบนี้ให้เคยชินซะ  ผมจะได้ไม่ต้องคิดมาก   ผมจะได้ไม่ต้องกังวล  ผมจะได้ทำตัวไม่ดีๆ ในอีกหลายรูปแบบได้  เพราะอยากให้คนอื่นคิดว่า ก็นิสัยเค้าเป็นแบบนั้น ช่างมันเถอะ ไรแบบนี้  เหมือนที่ผมเคยคิดกับคนที่ทำตัวแบบนี้ว่า ก็เค้ามีสัยแบบนี้แหละ อย่าไปคิดมากเลย เป็นต้น

 

เป็นนิสัยที่น่ารังเกียจสิ้นดี... น่าเกลียดจริงๆ ด้วย แต่ผมก็ยังทำ .... -_-

 

ช่วงนี้ผมไม่ค่อยสบายใจ  สืบเนื่องมาจากหลายๆเรื่อง  ทั้งๆที่ปากผมบอกไม่แคร์  แต่จริงๆป่าวเลย ความรู้สึกมันยังตามกวนหัวใจผมเรื่อยไป 

 เวลาผมมีปัญหาหรือมีเรื่องอยากเล่า ผมก็จะปรึกษาแต่ละเรื่องเป็นคนๆไป  ไม่ได้ปรึกษาทุกๆ เรื่องกับคนนึงๆ เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่มีใครคนใดคนหนึ่งที่จะรู้จักผมในทุกๆเรื่อง ในทุกมุมมอง.. และผมก็คิดว่า คนอื่นๆ ก็น่าจะทำแบบผมด้วย  มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ  ที่ใครๆ เค้าก็ทำแบบนี้ รึป่าวหว่า...  

คือผมอยากรู้ว่าการกระทำแบบนี้ มันใช้วัดความสนิทสนมได้ด้วยหรือ.. ถ้าผมสนิทด้วย  ผมต้องปรึกษาทุกๆเรื่อง.. มันใช่เหรอ...   ผมไม่ได้คิดแบบนั้นแน่ๆ..

 

วันก่อนผมได้อ่านข้อความประมาณว่า "ถ้าไม่ทุกข์  คงจะไม่โทรหา" อะไรประมาณนี้

 

ผมอ่านแล้วก็เก็บเอาไปคิด.. ว่าผมเป็นแบบนี้รึป่าว.. เวลามีความสุขได้แบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม  หรือผมคิดแต่จะคอยเอาเรื่องทุกข์ไปให้อย่างเดียวหรือไม่...และถ้าเพื่อนผมคิดกับผมแบบนี้...ผมรู้สึกยังไง...

 

ประเด็นก็คือ  ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดี  และอยากคุยกับใครสักคน  และคนที่ผมเลือกอยากคุยด้วยในเรื่องนี้ กำลังรู้สึกว่า ถ้าผมไม่มีปัญหาผมจะไม่โทรหาเค้า... เพื่อนผมคิดกับผมแบบนี้...ผมรู้สึกยังไง...

 

.............................................................................................................................................................................................

 

ผมมาที่บ้านหลังนี้บ่อยๆ.. ประตูบ้านนี้เปิดต้อนรับผมเสมอ.. เพราะผมเองรึป่าวที่คิดว่าสนิทกันจึงเดินเข้านอกออกในบ้านนั้นจนเป็นเรื่องปกติ.. จนมาวันหนึ่ง.. ผมได้ทำแก้วที่เค้ารักแตก... แน่ล่ะเค้าโกรธผม...ผมรู้สึกไม่ดีอยู่เหมือนกันแม้จะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ.. วันนี้ผมมาหยุดที่หน้าบ้านหลังนี้  และพบว่าประตูบ้านนี้ถูกปิด...  ใจหนึ่งผมอยากเคาะประตูให้เค้าเปิดให้  แต่อีกใจหนึ่งผมคิดว่าไม่เอาดีกว่า.. จริงๆ ผมรู้ว่าลูกกุญแจที่ไขประตูบานนี้ถูกซ่อนไว้ตรงไหน... แต่คิดไม่เอาดีกว่า... เพราะผมรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว..

 

....

..........